LONDON ER ลอนดอน เอ๋อ

ยื่นข้อเสนอแย่ๆแบบนี้ มีแต่กรรมการที่อยู่ในหัวพี่เองเท่านั้นแหละ

เคยเป็นไหม

บางทีมันก็รู้สึกว่าตัวเองเข้าใกล้แสงสว่างมากๆ รับรู้และเข้าใจอะไรไปหมดทุกอย่าง
แต่บางทีมันก็รู้สึกว่าไกลแสนไกลจนไม่เห็นทาง อ้างว้าง ไม่รู้อะไรจริงๆเลยแม้แต่น้อย

บางทีก็อยากบินให้สูงที่สุด ให้เร็วที่สุด ให้เทียบทันคนอื่นที่สุด
บางทีก็แค่อยากบินกินลมชมวิวทิวทัศน์ไปเรื่อยเปื่อย

เป็นความขบถในตัวเองน่ะ :(

เป็นมาตลอดค่ะ พอเริ่มเห็นทาง ก็ตื่นเต้น อยากทำนู่นอยากทำนี่ มีไฟแรง พอเริ่มลงมือทำ เจอทางตันเดิมๆ ก็ท้อ นั่งคิดว่าทำอะไรอยู่ ถ้าเลิกทำไปจะเป็นอะไรมั้ย แต่ก่อนเข้าใจตลอดว่าถ้าตั้งใจเรียน ถ้าลงมืทำ ยังไงก็ต้องเรียนจบ พอมาเรียนเอกก็เริ่มคิดว่าคราวนี้อาจไม่เป็นแบบทุกที แต่ก็บอกตัวเองว่ามันต้องได้สิ สู้ๆ

จริงๆวันนี้ทำตัวมีปัญหา 4 อย่าง

1. มีพรีเซนต์งานกับอาจารย์พิเศษ เค้าก็บอกว่า(งาน)ยอดเยี่ยม แต่ทำไมตัวเองรู้สึกว่าอธิบายความคิดตัวเองได้ห่วยแตกสิ้นดี ภาษาป่วย พูดจาไม่รู้เรื่อง และไม่ดีเฟนซ์ตัวเอง ไอ้ที่เคยใช้งานพูดเอาก็โอเคระดับหนึ่ง แต่มันจะโอเคไปได้นานซักแค่ไหน เพราะคนที่นี่พูดเก่งมากๆ รู้เยอะมากๆ ทำให้รู้สึกไม่ปลอดภัย โหวงเหวงในหัวใจ
2. สืบเนื่องจากข้อ 1. เวลาอาจารย์พิเศษพูดถึง practitioners หรือ sources ไหน เราได้แต่นั่งเอ๋อ ไม่รู้จักเลยซักคน พิสูจน์ได้ว่าเรารู้น้อยมาก
3. ขอ tutorial กับอาจารย์พิเศษต่อ เค้าเห็นงานที่ทุกคนแม้แต่อาจารย์อาร์ซีเอยังชม แล้วบอกว่า งานแบบนี้เห็นมาจนเกร่อแล้ว เค้าคาดหวังมากกว่านี้ ไปไกลกว่านี้ได้ไหม แล้วจะไปทางไหนต่อล่ะ จ๋อย
4. ทำงานมาเท่าไหร่ ไม่เคยเสร็จสมบูรณ์ซะที ขี้เกียจ? ไม่มีเวลา? โง่? อ่อน? แย่ที่สุด

รู้สึกเซ็งจริงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงๆ

เหมือนพี่เลย
เคยคิดตลอดมาว่าถ้าเราตั้งใจ จะทำอะไรก็ต้องสำเร็จ
แต่พอเริ่มพูดคนละภาษา ตา+ผมคนละสี ในโลกใหม่ กว้างใหญ่ ความสำเร็จที่ดูเหมือนแค่เอื้อมแอบไกลขึ้นมาทันที
เฮ้อ
ยิ่งพูด ยิ่งรั่ว ยิ่งเศร้า
หมดเวลาอ่อนแอแล้ว
สู้เว้ย

โชคดีเช่นกัน
สู้ๆ !

ไม่เป็นไร ยินดี :)

ใช่แล้ว ฝันให้ไกล ไปให้ถึง :)

ปล. เราว่าเรียนที่นี่มันโคตรจะเอาตัวเองเป็น center วะ
อาจารย์ก็เหมือนเป็น comment ที่อาจจะมีบทบาทมากว่าเพื่อนร่วมชั้นหน่อยนึงด้วยซ้ำ ..
อ่านเยอะๆ ดูเยอะๆ เห็นเยอะๆ เก็บเยอะๆ
คงจะช่วยอะไรได้บ้าง :P

นั่นแหละ ที่เครียดเพราะเรานึกไปไกลด้วยแหละ

อาจารย์พิเศษที่พูดถึง เค้าแก่กว่าเราแค่ 3 ปี
มีความคิดก้าวหน้า เป็นระบบและชัดเจนในสิ่งที่ตัวเองทำมากๆ
งานเค้าได้แสดงที่ MoMA, Tate, V&A, British Library และอีกมากมาย
แถมยังเคยร่วมแสดงกับคนดังอย่าง Fiona Banner, Shortlist for Turner Prize 2002
เป็นที่ยอมรับในวงกว้าง
...
...
...
เราอยากเป็นอย่างเค้าบ้าง อยากไปอยู่ในวงกลมนั้นบ้าง
มี ability ที่จะ portray สังคม
ได้ยืนเคียงข้างและแลกเปลี่ยนความรู้กับคนเก่งๆ
แต่แค่คิดก็หนาวไปถึงกระดูกแล้ว

บ้าเนอะ

ตอนนี้รู้สึกแพ้ แบบ outclass ไปเลย :_)

สู้เว้ย....ธฤษวรณ!!!!!
เราก็มี ปัญหาแบบนี้ แรกๆ ก็นั่งใบ้ คุยอะไรกันวะ?
ยิ่งเป็นนักเรียนเอเชียคนเดียว ท่ามกลางคนอังกฤษ 8 คน คนเมกันอีก 1 คน ยิ่งใบ้แดกไปกันใหญ่
รู้สึกว่ากะเพื่อนกันเอง ก็ไม่เคยแชร์ sense of humour เดียวกันซะอย่าง
ที่เคยคิดว่าภาษาตัวเองดีพอประมาณ
มาถึงนี่ถึงได้รู้ว่า ไอ้ 'พอประมาณ' ที่เคยคิด ยังห่างจากที่เรา 'จำเป็นต้องใช้' อีกหลายขุม

แล้วทำไมเวลาอาจารย์พูดถึงงานของศิลปินคนไหน ทุกคนในห้อง (ยกเว้นกู) มันเหมือนจะรู้จักกันหมดเลยวะ
หลังๆ อาศัยกระซิบถามเพื่อน หรือโพล่งไปแบบโง่ๆ กลางวง ว่าใครนะคะ หนูไม่รู้จัก
ทำให้รู้ว่าไอ้พวกหัวทองที่นั่งอยู่ในห้องหน้าตาเหมือนจะรู้น่ะ ไม่ได้รู้ไปซะทุกคนหรอก
(เพราะพออาจารย์บอกว่า ใครที่รู้จักงานของศิลปินคนนี้ ช่วยลองอธิบายให้ไอ้เนมันเข้าใจหน่อยซิ
ไอ้พวกที่เมื่อกี๊นั่งทำหน้ามั่นใจ ก็อึกอัก ตอบไม่ได้ อธิบายไม่ถูกกันซะอย่างงั๊น
แต่พวกที่เก่งมาก รู้จริง ก็มีเยอะเหมือนกัน ก็อธิบายกันไป)
ทำให้คิดตกว่า เอาวะ!!!!!!! มัวแต่หน้าบาง ไม่กล้าถาม แล้วเมื่อไหร่จะรู้เรื่องซะที

แล้วที่ห้องเราที่เรียนด้วยกัน รับไม่ได้เลยกะนิสัยนักเรียนเอเชียส่วนใหญ่
ที่เวลาในห้องฟังอย่างเดียว ไม่ถาม ไม่ตอบ ไม่ให้ความเห็นอะไร ว่าตัวเองคิดยังไง
เคยมีสัมมนากะนักเรียน MA design ที่มหาลัยเดียวกัน ซึ่งส่วนใหญ่เป็นคนเอเชีย
(ไม่เหมือนนักเรียน photo ที่มีแต่คนอังกฤษ) กลับมามันรุมด่าเด็กเอเชียกันเช็ด
ว่าคนจีนเอาเปรียบ คิดแต่จะฟัง idea ของคนอื่น ไม่คิดจะแชร์ idea ตัวเองให้คนอื่นฟังบ้าง
(มันก็คงไม่ได้คิดหรอกว่า ไอ้เด็กจีนที่นั่งใบ้แดกอยู่ในห้องน่ะ ไม่ได้เป็นเพราะมันอมภูมิ
แต่เป็นเพราะมันไม่รู้เรื่องที่ในห้องเค้าสัมมนากันมากกว่า วิญญาณกะเหรี่ยงด้วยกัน มองตามันเราก็รู้แล้ว)

หลังจากนั้นเราเลยต้องฮึด เอาก็เอาสิวะ ตอบไป แสดงความคิดเห็นไป ไม่เห็นจะตายซะหน่อย
(ดีกว่าโดนเพื่อนด่าว่าเอาเปรียบแหละวะ)
นี่อยู่มาปีกว่าแล้ว งูๆ ปลาๆ ไป ก็ยังดีกว่านั่งใบ้อย่างเดียว
อย่างน้อยก็ยังรู้ว่าเรื่องที่เราเข้าใจน่ะ เราเข้าใจถูกแล้ว หรือเราคิดไปเอง

สู้เว้ย....แก๊งป้า!!!!!!!!!

อืม ด้านได้อายอดจริงๆ

เราแม่งจะกล้าอยู่แต่กับคนคุ้นเคย
พอเห็นหัวทองแปลกหน้ามาก็หัวหด
อยากคุยกับเค้าแต่หัวดันเบลอ พูดไม่ mature พูดไม่รู้เรื่อง
ขี้อายเว่อร์ๆแบบเนี้ย อยากจะบ้าตาย

แต่ห้องแกดีเนอะ มีฝรั่งเยอะดี
ห้องเรามีอยู่แค่ 3 คน
อีกคนไม่ค่อยมาเรียน
ก็ยังดีที่ีอีก 2 คนที่เหลือซี้กัน ไม่งั้นกระเหรี่ยงครองเมือง!

แต่เราค้นพบแล้วว่าเหล้าเท่านั้นที่ช่วยได้ทั้งความอายและมิตรภาพ ;P

จริง ต้องอดทนและขยันเป็นเลิศ
และไม่มีเงินไปอีกพักหย่ายยยยย
T^T
ไม่มีอะไรได้มาง่ายในโลกใบนี้

555555
อันดับแรกต้องปั่น essay ให้เสร็จก่อน

จริงๆ ปอดแหกเรื่องภาษามากกว่า

ท้อแท้นิดหน่อย

แต่ไม่เป็นไร จะพยามใหม่

แต๊งกิ้วจ้า

ฟังแล้ว เค้าก็แอบใจร้ายว่ะ
ที่มหาลัยเราบรรยากาศมันไม่เป็นแบบนี้อ่ะ
แบบว่าไม่รู้ไม่เป็นไร ไม่รู้ก็ไม่รู้ดิวะ
คนเราเรียนรู้กันได้

เค้าขี้แกล้งอ่ะ
แหย่นู่นแหย่นี่ตลอดเวลา (แก๊งกระเหรี่ยงน่าแกล้งด้วยแหละ)
เช่น
พอเรามองเค้าก็จะ wink
พอเราหัวเราะเค้าก็จะแซวว่าขำไรนักหนา
พอเราเริ่มพรีเซนต์เค้าก็จะซุบซิบกับคนอื่น แบบเฮ้ยรู้เรื่องกันป่าววะ
พอเราถามกลับไปว่ามีปัญหาไรไม๊ เค้าก็จะรีบตอบว่า No, I'm just naughty.
ดูมันทำ
ไอ้เราก็กลับไปคิดเป็นจริงเป็นจัง นั่งแซดอยู่คนเดียว
บ้าเล็กน้อย:_)

แต่พอมาถึงเรื่องงาน เค้าจะจริงจัง
และพูดตรง (ไม่เหมือนอาจารย์คนอื่นๆ ที่ชอบชมนักชมหนา)
ไอ้ที่คิดว่าดีแล้ว อยากให้เจ๋งไปเลยได้ไหม
ให้ลองมองไกล แล้วไปในที่ที่ไม่มีใครเคยไปมาก่อน
(อยากให้ชั้นเป็นอย่าง Fiona Banner? ตลกล่ะ! คิดในใจ มึงเก่ง มึงก็พูดได้นี่!)

จริงๆก็ดีนะ
ถึงจะกดดันแต่ก็ทำให้รู้สึกว่าต้องพยายาม
ถึงจะดูใจร้ายแต่ก็ทำให้รู้สึกว่าต้องปรับปรุง
ตอนท้าย มีตบหัวแล้วลูบหลัง
ชั้นชอบงานเธอนะ พยามเข้า
...
อาจารย์ชั้น!

เออ ก็คงเป็นอย่างที่ไอ้ต้นว่า
เสียตังค์ ถ่อมาทั้งที
เรียนจบง่ายๆ ชิวๆ
คงไม่คุ้มตังค์

...สู้เว้ย!!!!!!....

รออะไรปิดเทอม
มาเลยดีก่า

555 เราก็รู้สึกว่ายิ่งเขียนยิ่งไปกันใหญ่
จากชื่นชมจารย์กลายเป็นจารย์ขี้แกล้งซะงั้น
งงตัวเองจริงๆ 555

ถ้าไปชิวๆแล้วชอบ เป็นเราก็ขอไปแบบชิวๆว่ะ (เหมือนที่เราเขียนข้างบนอ่ะ)
สไตล์ใครสไตล์มัน
สุดท้าย จุดสูงสุดก็เหมือนกันคือมีความสุขกับสิ่งที่ทำ ใช่ปะ :)

ปล.ตอนนี้เราหมดเวิร์คช็อปกะเค้าแล้วว่ะ แอบเศร้าเล็กน้อย T^T

ชิวๆอย่างงี้ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าชอบรึป่าว แต่คนที่นี่เค้าไม่ค่อยแบบแข่งขันกันว่ะ แค่มีมาตรฐานของตัวเองอยู่ เราก็เลยเนืิอยไปด้วยเลย 55

เออ ลืมถามได้โปสก้าดยังส่งไปนานแล้วอ่ะ

ห้องเราเนือยจะตาย เนือยจนน่าถีบ ไม่มีใครแข่งกะใครหรอก ออกแนวช่วยกันเขนซะมากกว่า
ส่วนเราก็แข่งกะตัวเอง มีคนเก่งเป็นแบบอย่าง ;)
ไม่รู้ดิ เวลาเห็นคนทำอะไรด้วยความรักและเข้าใจ แล้วอะดีนาลีนหลั่ง
ตื่นเต้น อยากทำมั่ง
กดดันตัวเองเล่นซะงั้น :)

ได้โปสกาสต์แล้ว thank you จริงๆเข้าไป post ที่ gestbook ไม่เห็นหรอ

แดกโคตรๆ
อยู่บ้านวันๆไม่ทำอะไร
นั่งแม่งอยู่น่าคอม เข้้าบ้านโน้นทีออกบ้านนั้นที
งานการไม่ยอมทำ
ฮ่วย อนาถจิต นักเรียนนอก!